Жалқаулық, көрсеқызар, ашу, мақтан, Арамдық, өтіріктен – ерте сақтан.
Күні бұрын жуытпа маңайыңа,
Есер, есiрiк, ынжықтық – солар жақтан.
Қазақта жоқ ақылмен ой бекітпек, Нәпсі ұнаса болғаны – бәрі бітпек. Тәуекел деп ат қойып ықтималға,
Байлауы жоқ нәрседен пайда күтпек.
Көңілі жұмсақ адамның күрмеуін тағдыр шешеді.
Мейірім, ынсап, әділет, адал еңбек, таза жүрек, тату дос — өмірінде өкiндiрмес қасиеттер осылар.
Ең зиянды адам – мінезі тайғақ, екі сөйлейтін адам. Мейірім, ынсап, ақ пейіл, адал еңбек – осы төртеуі кімнің бойында болса – сол шын адам болады.
Тегіс тексер сөз көрсен сыр мен сынын, Түзетуге именбе тапсаң мінін.
Өлең үйіріліп көкейіңе ұйып жатсын, Тазартып жүрек кірін жуып жатсын.
Жүрегі таза адам қиянатқа бармайды.
Билік айтсаң – түзу кес, адалын айт. Тиянақ көрме жалғанды.
Адам топ әскерді алдап, өлімге апара алса да, өзіне зұлымдықты қойғыза алмайды.
Осы өмірден басқа өмір жоқ болатын болса, жаралыспен жағаласып, адамдармен арпалысып өмір сүргенше, жасамаған артық емес пе?
Молдалар: «Жан денеден шыққанда қатты қайғырады», – дейді. Өтірік айтады: неге десеңіз, жан ақылмен бірге шығатын болса, дене тұтқынынан құтылғанына қуанса керек. Егер ақылы жоғалатын болса, қайғыруды білмесе керек.
Адамнан жаман жанды жоқ, мені жамандаған кісі өзінен жаман қыла ала ма? Тәтті сөз тауып айта алмайтын ақын, мені неге күндейсің? Мені – сен, сені – мен жаратқам жоқ қой!
«Мені кім жаратты?» — деп ойламайтын бас бола ма?
Дүниеге қызығатын көзімді топырақ баспай тұрып бейнеттен құтыла алмаймын, осынша тәтті көретін өмірден татпай тұрып «ащы» деген өлім жақсы болса керек.
Терең ой, түзу тәжірибесі бар адам ғайыптан хабар береді. Әулие дегені сол болса керек.
Өлгенде жаным ақылыммен бір шығатын болса, талай тамаша көрсем керек. Егер ақылым да, жаным да біржола жоғалатын болса, мен – жанып өшкен отпын. Дүниені өртесем де, ешкім мені жазалай алмайды.
Мен жан жоқ, өлген соң өмір жок - дегенге таңғаламын. Оларға мұндай сөзді қандай ой айтқызып отыр екен? Осы кезде жанның барлығына, өлген соң да жоғалмайтынына күндей жарық дәлелдер табылып тұрса да, нанып қалған, әдет алған шатақ діннен шыға алмаған молдаларша қатып қалу – ақыл ісі ме?
Заманды жаралыс билейді.
Мен тарыдай жақсылық қылсам, таудай зұлымдығымды жасырғалы қыламын. Сөйтіп жүріп, адам атануға ұяламын.
Ындыны таза — иманды.
Сенімсіз — иман жоқ.
Сабыр деген – әр іске шыдамдылық, Қатты керек адамға бұл бір қылық. Қолы жетпей талмай талап ізденеді, Осыдан кеп шығады адамшылық.
Нәпсі, өзімшілдік пен мақтан әдеттер туғызады.
Бейнет көрме, біреуге бейнет берме, Дүние – алдамшы, өмір – қу деп елірме. Камдан, сақтан, қалғып бақ бәле келсе, Бәрін құдай қылады дегенге ерме.
Дін тазасын ой табар.
Жігіттер күн болды ойланарлық... Асыл сол – ақыл, білім бойда барлық.
Талаптан да білім мен өнер үйрен, Білімсіз, өнерсіз болады ақыл тұл.
Білімнің мақсаты – ар ілімін игеру.
Білім беру саласында «ар білімі» деген білім оқытылуға тиіс деп ойлаймын.