Адал еңбек еткен ел-жұрттың — көңілі шат.
Байлық жақсы екені елге мәлім,
Өзің істеп әдет қыл – келсе халің.
Қолың бiлсе біреуге жалынбайсың,
Шыдамды бол, еріншек болма, жаным.
Әркім өзінің еккенін орады.
Егін сал, не сауда қыл, малыңды бақ,
Білім білген әр істе шебер болмақ.
Қол өнерден пайда қыл үйреніп ап,
Кетпес дәулет осы ғой әмбеге хақ.
Зор дұспаннан қандай сақтансаң, ұсақ жаудан сондай сақтан.
Дүниенің қайғысы ақ жауындай үзілмей жауса да, қуаныш анда- санда найзағайдай жарқ етеді де өшеді, бұл неліктен? Бұл – адам баласының қиянатының көптігі, мейірімінің аздығынан.
Шынның дуанасы өнерсіз мақтаншақтың басын он тиынға алмайды.
Біздің ләпкеге кірген кісі: кішіпейілдікті алады, өзін сатам деген кісі, мақтан алушы алыпсатарға барсын.
Сырымның орны болған денем де сырымды анық білмейді, достарым сырымды қайдан білсін.
Дүниеде сыры өзімен бірге көмілетін адам бар ма екен?
Кызыл гүлге қызығып сайраған бұлбұл, гүл соларын білгенде зарламай қайтсін.
Сақ адам сандығын бекіте алады. Есті адам тілін тия алады. Бірақ ешкім ойын тия алмайды.
Бас көзі – жұмылады, көңіл көзі – жұмылмайды.
Өтіріктен тілін тия алмаған адам – арамдықтан ындынын тия алмас.
Мен зияны тиер деп күдіктенген кісіме – жылы жүзбен күле қараймын. Ақыл сынауында мұным — пішініммен айтқан өтірік. Адам баласы зиянкес болғандықтан, амалсыз талай осындай іс істеледі.
Шын бақ – ата-ананың махаббаты мен балалардың таза жүрегінде.
Арыстан көрнеу келеді. Қарақұрт пен шаян жасырынып шақса да, уыты аса зиянды.
Жоқтық егіндігіне бір бидай еге алмасаң, барлық қырманынан жалғыз арпа да ала алмассың!
Мен: тарыдай жақсылық қылсам, таудай зұлымдығымды жасырғалы қылам. Сөйтіп жүріп, адам атануға ұялмаймын.
Бәріне қанағат қыл да, адал еңбек қыл.
Ынсап, рақым, ар, ұят табылмаса,
Өлген артық дүниені былғағаннан.
Адамдар мал-мақтан үшін соғысып, өзі жек көретін өлімге жанын тапсырады.
Сөзіңді түзе — әдетіңе айналады,
Әдетін – мінезіңе айналады.
Мінезің – сенің тағдырың.
Өзімшілдің іші – тар, ойы – шартық.
Ызақор – қабаған төбет тәрізді.
Арлы, ақылды адам – қиянат, зорлық жасамайды, өзімшілдік пен мақтанды сүймейді.
Мына заман қай заман,
Қаскүнемге жай заман.
Араздық пен өсекке,
Өлшеуі жоқ бай заман.
Адамның ең асылы – қиянатсыз, ақ пейл адам.
Ұшқаны білінбейтін ұшқыр заман.
Ашумен қылған іс – іс болып жаратпайды. Бойды ашуға билетпе.
Мен де соққы жедім деп сұм дүниеден,
Көп жазып ем – оныма өкіндім мен.
Ойласам: көрген бейнет, тартқан қайғы,
Болыпты не біреуден, не өзімнен.